In Hooglede herstelden we de landschapstuin van een oude, verwaarloosde hoeve in zijn volle glorie. Samen met AR-architecten schreven we een nieuw hoofdstuk voor deze bijzondere plek. Het werd een boeiend en verrijkend partnership, dat resulteerde in een hedendaags project met respect voor de historische ziel van het domein.
Een reflectie van architectuur en landschap
De hoeve ligt uitzonderlijk laag en op een mote: een droge plek midden in een waterrijk landschap. Het domein wordt omsloten door een wal die permanent onder water staat. In plaats van die droog te leggen, kozen we ervoor hem verder uit te diepen en bewust het duel met het water aan te gaan. Aan de voorzijde fungeert de wal vandaag als een spiegel bij het binnenrijden: een reflectie van architectuur en landschap, én tegelijk een levendige biotoop voor eenden en waterleven. Aan de achterzijde vormt hij een zachte buffer die naadloos opgaat in de omgeving. Zo ontstaat een dynamisch spel van verglijdende seizoenen, tijd en licht. Wat verder staat, leunend naar het water, al vele jaren een rij knotwilgen die door gebrek aan beheer hun vitaliteit hadden verloren. We verplantten en herpositioneerden ze zorgvuldig, met respect voor hun karakter en context. Vandaag dragen ze opnieuw bij aan de levendigheid en gelaagdheid van de plek.
Rond de mirabelleboom
Ook mooi en iets dat we bij studio verde bijzonder graag doen: de wandel van de mens laten leiden door de natuur, de omgeving en zelfs de historische context. Zo kan je door het oude poortgebouw óf erlangs, via een mirabelleboom, want die stond er eerst. Het zijn kleine relicten uit een ver verleden die worden meegenomen naar de toekomst. Op de binnenplaats liggen ook nog steeds de oude recuperatiekasseien, en we installeerden opnieuw een werkende boerderijpomp. En net zoals vroeger bloemen tegen de gevel van de hoeve prijkten, kozen we nu voor weelderige groentinten. Niets potsierlijks dus, maar een hedendaagse vertaling van het authentieke boerderijleven van weleer. Ze creëren ook geborgenheid en privacy rond de terrassen – waarvan er slechts één zichtbaar is vanuit de keuken.
Ook de ligging van het zwembad is een eigentijdse ingreep. Deze werd naadloos ingeplant, waardoor de waterspiegel op een vanzelfsprekende manier opgaat in zijn omgeving: gras tot aan het water, een pad in losse leisteen met een grasvoeg die zachtjes naar achter leidt.
Landschapstuin die vertraagt
De landschapstuin daagde ons uit om verder te kijken dan de grenzen van het perceel. Het weidse uitzicht en de nostalgische herkenningspunten – zoals een kerk- of watertoren – integreerden we bewust in onze visie op zichtlijnen en panorama’s. Zo ontvouwt zich een nieuw universum vanuit elk standpunt in de tuin. De omgeving werd als het ware naar binnen getrokken, terwijl de grenzen vervaagden. Na zorgvuldig grondwerk toont de tuin zich vandaag als een gelaagd, zacht glooiend landschap. Natuurcontrasten in afstand, seizoenen, licht en wind komen samen in een unieke belevingstuin die uitnodigt tot vertragen – van bij de entree tot in het kleinste detail.
Fotografie: Bert Demasure
